Sebas gaat naar school

Al twee maanden ondertussen. Hij gaat niet zomaar naar school. Hij zit zelfs bij mama in de klas. De helft van de tijd althans.
En hij doet dat goed!

De eerste dag vertrok hij dapper samen met zijn zus en papa naar school.

             

Er werd heel wat afgehuild, maar Sebas hield zich sterk. Zijn mama was natuurlijk in de klas. Maar toch had hij maar een klein hartje. Want zo tien kinderen die wenen, dat zorgt niet meteen voor een gezellige sfeer.  Dus ver uit mijn buurt ging hij toch niet!
Eens het wat rustiger werd trok hij op ontdekking!

   

Het was pas na 1 week dat Sebas zonder mama naar school ging. En ook dat ging goed. Papa deed de kindjes weg, zodat het duidelijk was voor Sebas dat ik niet meeging. Het afscheid nemen aan de poort was wat moeilijk, maar eens hij bij de juf was, was er geen probleem meer.
Zo zijn we het ook blijven doen. Als ik niet moet werken, dan brengt Johan de kinderen naar school. Zo is er een duidelijke structuur voor Sebas. (En zo heeft mama een rustige ochtend! :-) )

Na twee à drie weken werd het voor Sebas wat moeilijker. Hij besefte toen dat ik niet alleen voor hem op school was, maar ook voor de andere kinderen. En dat vond hij niet prettig. Dus de andere kinderen kregen er geregeld van langs en wij kregen regelmatige een woedebui te zien!
Dat was minder prettig, maar gelukkig van voorbijgaande aard.
1 ochtend was hij heel erg vervelend, en heb ik hem naar een andere klas gebracht. Dat vond hij duidelijk niet fijn. En zo heeft hij de boodschap wel begrepen.

Ondertussen is hij het al wel gewoon. Hij gaat niet meer om de haverklap tegen de grond liggen en valt de kinderen ook niet meer heel de tijd lastig.
Enkel als hij heel moe is dan heeft hij het moeilijk. Dan wil hij natuurlijk wat mama-tijd voor hem alleen. En dat gaat in de klas niet. En dan laat hij wel merken dat dat niet naar zijn zin is! Dat is niet prettig, maar zolang als hij het alleen doet als hij moe is, dan valt dat nog wel mee!

Dat schoolgaan dat vraagt van hem wel wat energie! Als hij ‘s middags thuis komt, wil hij vaak niet eten, maar meteen gaan slapen.
En op school wil hij ‘s middags alleen maar op mijn schoot zitten tot hij mag gaan slapen in de slaapklas! Dus volledige dagen naar school gaan dat is voorlopig nog niet aan de orde! LANG LEVE de slaapklas.

Nu is het een weekje vakantie! Ik hoop dat hij na de vakantie weer even graag zal gaan!

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

zindelijk worden

Dat is voor Sebas een hele opgave.  We zijn ondertussen eind oktober, maar het hele verhaal begon al in juli. Toen probeerden we het een tijdje, maar concludeerde we al snel dat hij er nog niet aan toe was.
Tot we op vakantie gingen (begin augustus).  Sebas deed in het zwembad nogal veel water binnen, waardoor hij heel goed aanvoelde dat hij moest plassen.
Dus zetten we hem op het potje. Er waren nog heel wat ongelukjes, maar hij deed het ook regelmatig op het potje!

Dus toen we thuis kwamen, lieten we zijn pamper uit. Al snel deed hij het heel goed. Alleen kaka was nog moeilijk.
Hij deed heel flink kaka op het potje, tot hij zag wat er in dat potje zat en dan was hij helemaal van slag. Hij huilde en was echt vies van de kaka. Hij deed het nog enkele keren, maar dan besloot hij om het op te houden.

En zo begon de ellende.  Want je kan je kaka natuurlijk geen dagen ophouden.
Dus na een dag begint hij te huppelen en te roepen “kaka doen” en “HELP”   2 sec op het potje zitten  en dan er weer af en dan er weer op willen. Een echt gekkenhuis!

Je merkt dan dat hij wat duwt en als hij voelt dat het komt dan spant hij meteen zijn billen weer samen. Op een keer was de druk zo hard dat de kaka gewoon op de grond of in het bad belande.

We zijn dan begonnen met movicol (omdat dat bij Line goed geholpen heeft!)  dat hielp niet echt. Dus kreeg hij 2 zakjes. Waardoor hij diaree kreeg en gewoon heel de dag in zijn broek kaka deed. Duidelijk ook geen goed plan! Dus de movicol belande weer in de kast.

Maar even aanzien. Maar dat bracht al gauw weer heel wat frustraties te weeg. Dus probeerden we het met stopjes. Dat werkte wel want even later kon hij dan op het potje kaka doen, maar dat vond hij zo verschrikkelijk dat ik op den duur die stopjes er niet meer in kreeg. Dus ook de stopjes belanden al snel weer in de kast.

Zo bleven we maar verder sukkelen.
Op den duur wilde Sebas zelfs niet meer op het potje plassen.

De laatste week plaste Sebas ook heel veel in zijn broek. Ik denk omdat hij niet meer op het potje wilde gaan, maar ook omdat hij zijn sluitspier zo opspande dat hij ook zijn urine ophield. Dat kon hij natuurlijk niet en daardoor liep het er heel de tijd uit.

Dan maar naar K&G bellen. Blijkbaar niet een veel voorkomend probleem. De meeste kinderen doen nog wel kaka in de pamper. Dus haalde ze de opvoedingsdeskundige erbij. Zij raadde aan om hem terug een pamper aan te doen. Om de druk er wat af te halen.  En zo zijn we terug bij af. Sebas doet bijna altijd pipi in zijn pamper. Af en toe komt hij het nog eens zeggen. En kaka is nog steeds een probleem.
Hij krijgt terug 1X per dag movicol zodat zijn kaka zacht blijft. Want hij hield soms wel heel erg lang op. Ik wil ook niet dat het nog pijn begint te doen ook, want dan zijn we helemaal op het slechte pad.

Ik vraag me af hoe we dit opgelost gaan krijgen. Het begint zo stilletjes aan hopeloos te worden

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Line 5j2m

Hier zijn we dan ,met een beetje vertraging ,met een verslagje over Line.
Ik moet zeggen dat het naarmate ze ouder worden, moeilijker en moeilijker wordt, omdat ze precies minder drastisch veranderen.
Maar ik doe mijn best.

Eigenlijk is Line een aangename, rustige meid. Ze kan wel eens een grote mond op zetten of even niet willen luisteren, maar na wat aanmaningen of eens tellen tot drie is dat meestal wel opgelost.
Alleen het zeuren dat wil ze maar niet afleren. Maar och als dat het enigste is, dan hebben we nog niet te klagen, denk ik!

Line is het liefst rustig aan de tafel bezig. Kleuren, tekenen, schrijven, … Uren kan ze er mee bezig zijn.
En anders speelt ze met de barbie’s en de pony’s. Of samen met haar broer. Want die twee dat zijn twee handen op ene buik! Echt dikke vrienden. Samen hand in hand lopen, elkaar regelmatig spontaan een knuffel geven, samen spelen en plezier maken. Echt schattig om te zien. Line is vaak een echt moederke voor Sebas.
Regelmatig zit het er ook wel eens tegen. Vooral als één van de twee of alletwee moe zijn.

En dat moe zijn dat gebeurt hier nogal wel eens. Onze kindjes hebben veel slaap nodig. En als ze dat niet gehad hebben, dan zie je dat er aan. Dan zijn het kleine varkens. Zeuren, huilen, hangen, ambetant doen,… Kortom NIET aangenaam zijn!
Het beste is dat er hier een goeie structuur is. Op tijd (18.30u) het bed in en goed slapen. Want als Line dat niet doet, dan heeft ze een middagdut nodig en dan slaapt ze ’s avonds weer niet, en dan zijn we natuurlijk vertrokken.
In de vakantie is zo’n structuur niet altijd even makkelijk. Gelukkig gaat dat beter als het school is.
Al waren mijn kinderen op het einde van het schooljaar echt op! En werden het engeltjes toen de vakantie begon! Even niets moeten en kunnen bekomen, dat was wat ze nodig hadden!

Maar ik was aan het vertellen wat Line graag deed.

Tegenwoordig maakt ze ook verschillende tekeningen. Tot voor kort kleurde Line vooral en als ze dan eens een tekening maakte, dan was het van een mens. Maar nu begint ze ook andere dingen te tekenen.
Ook schrijven vindt ze heel leuk! Ik moet dingen voorschrijven en dan kan zij ze naschrijven.
Ze zou al zo graag naar het eerste leerjaar gaan, ipv naar de kleuterklas. Maar mama is maar al te blij dat ze nog een jaar haar kleutertje mag zijn.

Wat Line nog liever doet dan al deze dingen is gaan rakken. Naar de speeltuin, bij andere op bezoek, gaan fietsen,… alles is goed. Als we dan ergens zijn, dan zou ze het liefst van al daar ook willen blijven. Zo wil ze overal blijven logeren.

Line fiets nu meestal zelf. Alleen als papa meerijdt dan gaat ze achterop. ( die heeft namelijk nog wat schrik)
En ze doet dat echt goed. Ze luistert heel goed en is heel alert. Alleen als ze moe is, dan kan ze nogal eens wat rare stoten uithalen. Maar meestal zijn we beiden op ons gemak! We genieten beide van onze tochtjes. Ook naar school rijden is zo heel fijn!

Line gaat nog steeds naar de zwemles. Ze heeft nu echt geen schrik meer in het water! Dat hebben we op vakantie wel gezien! En dat is al een goed begin natuurlijk! Ze kent nu ook de zwembewegingen. Ze geraakt er alleen nog niet echt mee vooruit! Dat zal ze hopelijk in september wel leren. Ik hoop stiekem dat dit de laatste lesreeks zal zijn, want mama vindt er zelf niet zoveel lollig aan aan die zwemles.

In september start Line ook op de balletles. Ze kijkt er enorm naar uit. Ze vraagt er dan ook al meer dan een jaar achter. Ik dacht dat als ze eens zou gaan kijken, haar goesting wel over zou waaien. Maar niets was minder waar! Toen had ze er pas ECHT zin in!  Dus vanaf september staan wij op zaterdagmorgen om 9u (geeuw) aan de balletles.
Ik ben benieuwd!

Misschien nog even haar maten doorgeven. Al weet ik die niet zeker. Ze weegt 24kg en ik denk dat ze 1m14 is. Nog steeds een reus dus. De meeste mensen denken dat het een lagere schoolkind is.
Ze eet meestal ook wel flink. Groenten gaan er niet altijd even gemakkelijk in. Ze lust het meeste wel, maar ze is daar gewoon niet zo zot van. Maar ze doet haar best. Snoepen dat gaat natuurlijk altijd goed! Maar jammer genoeg mag ze dat natuurlijk niet altijd van mama!

Dat was het zowat denk ik! Een grote flinke meid met nog een klein hartje! Nog altijd mama haar dikke vriend! GELUKKIG! J

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Grote kinderen 2j5m en 5j1m

Wist je het al? Eigenlijk hebben wij geen kleintjes meer in huis.  Wij hebben hier twee kinderen die al goed hunne plan kunnen trekken.
Grote kinderen als in Sebas ging voor de laatste keer naar de onthaalmoeder en Line start binnenkort aan haar laatste kleuterjaar. Straffe toeren toch he! En mama die krijgt daar soms de krop van in de keel! En vraagt zich dan af waar die kleine boelekes-tijd gebleven is EN of er nog ooit een kleine boelekestijd gaat komen. Want stiekem zou ik zo nog wel een boeleke willen, MAAR soms komt werk voor. Ik wil namelijk niet heel mijn leven interimmekes doen. Dus concentreren we ons maar op ons werk en zien we wel wat er komt.  En zo twee bengels dat geeft natuurlijk ook al werk genoeg!

Bij deze nog eens een verslagje.

Sebas slaapt zonder spijlen. Hij doet dit nu al wel een dikke maand. Hij wou ’s avonds zo graag bij Line blijven liggen en ook overdag wou hij al wel eens in Line haar bed slapen. Dus besloot ik om de spijlen van het bed te halen. Een spannende beslissing, want Sebas die ligt als hij slaapt geen 2 sec stil. Dus donsdeken en twee kussens langs zijn bed. Een wijze beslissing, want na een maand kan ik al niet meer op twee handen tellen hoe vaak hij uit zijn bed gevallen is. Gisteren dan toch maar besloten om bij ikea een hekje te halen.

Die verandering van bed is eigenlijk gekomen iets nadat Sebas buisjes heeft gekregen. Daarbij ook besloten om wat kordater te zijn en Johan wat meer te laten opstaan. Met als gevolg dat Sebas nu eigenlijk behoorlijk goed slaapt! Ik roep daar nog niet te hard over, want de schrik zit er nog steeds in, maar we hebben toch al verschillende nachten vrij goed geslapen! En ik moet zeggen, zo ’s nachts goed slapen… Dat is goed voor mij, maar zeker ook voor Sebas.  Goed slapen in combinatie met vakantie geeft een veel rustiger manneke. Een manneke dat wat kan verdragen, een manneke dat niet om de vijf botten hysterisch wordt, een manneke dat niet heel de dag doodmoe is, … kortom een iets of wat aangenaam ventje! Dus nog van dat aub!

Het is nu ook al bijna 2 maanden geleden dat Sebas zijn buisjes kreeg. Op 2 maanden tijd heeft Sebas heel wat beter leren praten en begrijpen. Ongelooflijk wat een verschil dat maakt! We krijgen langs alle kante te horen dat hij goed praat. En dat is echt prettig! Want dat was toch wel een zorgenpuntje. Zeker met zijn schoolcarrière in het vooruitzicht.

Sebas wil ook alles zelf doen! En wat een ander heeft, wil hij ook. Ik hoor hier heel de dag: Basje zelf doen, IKKE OOK!

Meneer heeft al zijn tanden erdoor. De laatste heeft nog een klein hoekje dat niet zichtbaar is, maar voor de rest zijn ze er allemaal. We poetsen ze nu ook netjes 2 keer per dag. Allé… WE? Hij poetst. BASJE zelf doen! Remember?!

Hij zit ook in een grotere autostoel. Omdat hij zelf in zijn stoel wou klimmen en die andere nogal hoog was, hebben we toch maar besloten om van stoel te wisselen. Dat in de stoel zetten is een hele tijd een gevecht geweest. Zeker vanaf hij er zelf inkroop. Hij kon dan niet kiezen of hij in zijn stoel of in die van line wou zitten of kroop gewoon naar de andere kant van de auto of wou op wat knopjes gaan duwen of…
Maar moeder wou natuurlijk ooit wel vertrekken. Met veel hysterie als gevolg. Heel uitputtend eigenlijk. Ik was praktisch altijd als we weg moesten in gevecht met hem. Dat is nu voorlopig (sinds de vakantie) ook een pak beter.

Sinds de vakantie is Sebas ook heel aanhankelijk! Knuffelen en mama een handje geven en opgepakt worden. Dingen waar Sebas  ( of misschien was het mama) precies daarvoor niet zoveel tijd had.  Allé er werd natuurlijk wel geknuffeld enzo, maar nu is hij gewoon nog een pak aanhankelijker. Heel lief is hij!

Het lijkt bijna of we een perfect manneke in huis hebben. Perfectie is nog ver te zoeken, maar het is voor ons echt een pak aangenamer en rustiger!

De papflesjes die blijven ook al een hele tijd in de kast staan. Sebas had ’s avonds vaak geen honger meer voor een fles en ’s morgens eet hij nogal eens kornflakes. En als hij toch melk drinkt dan drinkt hij dat uit een beker!

Zindelijkheid. Iets waar hij nog niets van begrijpt. Ik laat al eens zijn pamper uit en vorige week liet ik die pamper al eens twee dagen achter elkaar uit. Maar je merkt echt dat hij er niets van snapt. Hij is er wel iets of wat mee bezig, maar kan het nog niet echt helemaal loslaten wanneer het moet. Hij plast dan ooit wat in zijn broek, komt mij dan roepen, ik zet hem op het potje, hij plast nog vijf druppels, vijf minuten later plast hij weer in zijn broek en zo blijf je dan aan de gang. Ik probeerde hem al lang op het potje te houden, maar ook dat helpt niet.   Ik denk dat het nog wat te vroeg is. Ik begin me vragen te stellen bij een droog Sebasje in september. En als kleuterjuf is dat natuurlijk niet tof! Maar ja, als hij er niet klaar voor is, dan kan ik daar natuurlijk niets aan doen!

Voor de rest lijkt hij wel stilletjes aan schoolrijp te zijn. Ik heb er heel lang schrik voor gehad. Ik vond hem echt nog jong! En niet klaar om naar school te gaan. Maar het kon niet anders, want de onthaalmoeder had zijn plaats al doorgegeven.   Nu hij is nog steeds jong, en hij zal nog veel moeten leren, maar ondertussen denk ik dat hij er binnen een kleine twee maanden wel klaar voor zal zijn. Hij zal ook de jongste van zijn klas zijn en daar trek ik me wel aan op.

Wij zijn vorige maand ook nog eens naar de oogarts geweest. Een nieuwe nu. Daar bleek dat hij voorlopig helemaal in orde is. We moeten nog wel eens terugkomen als hij drie is, maar nu moeten we ons zeker geen zorgen maken!  Deze oogarts heeft nog wel eens bevestigd dat die vorige echt een voddedokter was!

Favoriete bezigheiden van de dag zijn in de zandbak spelen en fietsen. Vooral met Line haar fiets (die nog veel te groot is) aan de hand de tuin rondstappen, vindt hij heel lollig. We hebben dan maar voor een kleinformaat fietsje gezorgd. Nu bij de fietsenmaker, maar vanaf morgen klaar om door Sebas bereden te worden! Ik ben benieuwd of hij het gaat kunnen.

Ik denk dat dat zowat het Sebasverslagje is. Kortom wil dat zeggen, hij mag nu een tijdje blijven zoals hij is! Het is een schatje!

Line haar verslag probeer ik zo snel mogelijk te maken, maar nu is het bedtijd!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Oorbellen

Ons mevrouw is een echt meisje!
Verschillende keren per dag van schoenen wisselen (en als het aan haar lag ook van kleren), ‘s morgens grote drama’s maken als ze geen rok mag aandoen,  prinsessenkleedjes aandoen, hakschoenen en make up willen,…
En wat hoort er nog bij een dame… jaja oorbellen natuurlijk!

Ik had het niet zo voor die oorbellen. Ik vond het kind nogal jong. Maar dan had je het pamperprobleem… En zo kwam van het één het ander en beloofde mama oorbellen als Line heel het boek volgeplakt had.
80 stickers (en dus droge pampers en onderbroeken) later, zijn we zover. Line is (lijkt) ‘s nachts zindelijk en kreeg woensdag haar langverwachte oorbellen.

Line is heel flink geweest. Even geschrokken, maar geen traan gelaten!
En wonder boven wonder, zowel mama als papa vinden het nog wel ok! OEF

De eerste verminkingen van Line haar “perfecte” lichaampje. Ik hoop dat het hierbij blijft!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

buisjes Sebas 2j3m

Vandaag een bezoekje aan het ziekenhuis. Zoals ik al vertelde moest Sebas buisjes en zijn poliepen moesten ingekort worden.
Dat is maar een kleine ingreep, maar ik vind dat toch niet niks allemaal. Zo’n klein manneke waar je niets kan aan uitleggen. Het wantrouwen straalde van zijn gezicht af. En als hij dan eindelijk een beetje op zijn gemak was in dat grote ziekenhuis.

Dan kwamen ze hem halen om allemaal stoute dingen met hem te doen. Ik weet niet wat jullie daar van vinden, maar ik vind dat ZIELIG!
Zo wakker worden met een lange draad in je arm en bloed aan je neus in een zaal waar je nog nooit geweest bent, met allemaal vreemde mensen met een groen pak aan, dat moet toch maar eng zijn he! Niet moeilijk dat al die kindjes daar helemaal van slag zijn.
En moeder die zit daar dan met een heel klein hartje alle moeite van de wereld te doen om die kleine kerel wat rustig te maken en geborgenheid te geven.

Sebas en ik zijn in ieder geval heel blij dat het achter de rug is. En nu maar hopen dat het allemaal wat betert!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

zindelijkheid

Dat is hier een thema dat de laatste tijd nogal veel ter sprake komt!
Zowel voor Line als voor Sebas.

Line is al lang zindelijk overdag! Maar ‘s nachts niet. In de grote vakantie dacht ik dat ze vertrokken was. (Oma had haar een beloning beloofd als ze droge pampers had. )Tot het school weer begon en toen waren we weer bij af.
Dus sliep ze maar verder met een pamper. Tot ze weer een paar keer droog was ‘s nachts.
Ik kocht haar een stickerboekje. We spraken een beloning af voor elke volle blz. En zo begonnen we. Veel droge nachten, maar ook nog regelmatig natte pampers. Maar de beloningen kwamen er wel. Na een hele week droge pampers besloten we om haar pamper uit te laten. Maar dat zorgde voor rusteloze nachten. Vaak werd ze wakker als ik ging slapen. Ze ging dan plassen en dan was ze ‘s morgens wel droog. Werd ze niet wakker, dan had ze een nat bed. En toen was haar bed zelfs nat als ze ‘s avonds was gaan plassen.  Dus pamper weer aan!

We plakten rustig verder. En af en toe waren de pampers nat. Maar steeds minder. Nu zitten we aan de laatste blz. We besloten de pamper weer uit te laten. De eerste nacht was haar bed nat. Maar sindsdien (13 stickers lang) is ze droog. EN nu hoop ik heel hard dat dat zo blijft. Want dat is toch iets waar we al enkele maanden mee bezig zijn. Aan haar beloningen te zien toch! :-)

Sebas die is nog niet zindelijk. En ik denk eerlijk gezegd ook niet dat hij er al klaar voor is. Hij gaat af en toe wel eens op het potje zitten, maar meer dan zitten gebeurt er niet. Hij weet heel goed wanneer hij kaka gedaan heeft en wanneer hij een protje gelaten heeft (dat kan hij trouwens ook heel mooi zeggen), maar hij komt het niet op voorhand zeggen.

Vorige week heb ik eens een voormiddag zijn pamper uit gelaten. Hij plast gewoon in zijn broek en komt het dan nog niet zeggen ook niet.

Dus ik denk dat we hier ook nog wel eventjes mee bezig gaan zijn. Och we hebben het excuus dat het slecht weer is! Bij mooi weer laten we de pamper nog eens uit!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sebas zijn gezondheid 2j2m

Sebas dat is zo’n manneke die al de dokters moet gezien hebben.

Zo zijn we een hele tijd terug met hem naar de spoed geweest. Omdat hij al een tweede keer niet meer kon gaan van de pijn! Vocht op zijn heup was het verdict! Twee weken geleden valt hij hier vlak voor de deur. En we hadden er weer van. Echt zielig om te zien! Zo’n pijn dat dat venteke dan heeft. Na enkele dagen en wat junifen is dat gelukkig wel weer voorbij! Maar toch niet fijn om te zien!

Twee weken geleden gingen we met Sebas naar de oogarts. Na een slechte test bij K&G. Sebas houdt niet zo van vreemde mensen. Vooral niet van vreemde mensen die iets met hem willen doen. Dus besloot Sebas om niet mee te werken en daar heel de tijd met zijn handen voor zijn ogen te zitten! De mevrouw besliste dat het zo niet haalbaar was en dat we binnen een half jaar nog maar eens moesten terug komen! €44 euro alstublieft mevrouw!  Ongelooflijk vond ik dat! Na dat bezoekje heb ik beslist om ook oogarts te worden met als specialisatie kinderen!!! Rijk dat dat mens moet worden… Maar de klachten worden doorgegeven hoor! En ons zien ze daar geen tweede keer!

Vandaag hebben we dan een bezoekje gebracht aan de NKO-arts! Ook wel gekend als de knappe dokter! :-) Symptomen: VEEL snot in neus en ogen, veel zever, tong altijd uit de mond, regelmatig koorts met een platte week erachter, slecht slapen en niet duidelijk praten! Het te verwachte verdict: buisjes en inkorten van de poliepen! 15 mei is het zover!    Spannend vind ik dat wel! En het is niet fijn dat hij een operatie moet ondergaan, maar ik ben toch wel blij dat er eindelijk iets aan gedaan wordt. En ik hoop stiekem dat wij hier een ander kind in huis gaan hebben. Een kind dat niet om de haverklap slecht in zijn vel zit, een kind dat wat rustiger gaat slapen, een kind dat niet heel de tijd loopt te hijgen met zijn tong uit zijn mond, een kind dat ik niet heel de tijd moet lastig vallen omdat zijn ogen en mond vol viezigheid hangen,… Kortom een content, gezond kind!

Ik ben benieuwd!  En dan hoop ik dat we stillekes aan genoeg dokters met hem bezocht hebben!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Sebas 2j1m3w

We zijn bijna 2 maanden verder en eigenlijk hebben we een heel ander kind in huis. Sebas is veel rustiger geworden dan 2 maanden geleden. Hij heeft nog altijd een willeke en laat dat nog steeds merken door af en toe eens een petbui! Maar die buiën die duren niet meer zo lang en zijn niet meer zo vermoeiend en komen ook niet meer zo vaak voor! En dat maakt dat wij een zalige zoon in huis hebben!

Een zoon die heel zelfstandig kan spelen, die flink kan opruimen, die mama graag wil helpen, die graag met zijn zus speelt, die flink gaat slapen,…

Heel aangenaam en rustig dus! Daar komt dan nog eens bij dat Line ook in een flinke fase is. (want na de ergste ontploffing van haar ooit, dacht ik dat dat misschien nog maar het begin was van een vreselijke fase. Maar dat bleek gelukkig niet waar te zijn!)

Ik weet het dat het niet heel verstandig is om dat uit te spreken! Maar af en toe moet je toch ook eens kunnen zeggen dat je kinderen flink zijn he!

Terug Sebas.

Ik heb uiteindelijk dan toch maar een afspraak gemaakt bij de NKO-arts! Hij blijft eigenlijk heel onduidelijk praten. Neem daar dan nog eens bij dat hij altijd snot heeft, heel vaak met zijn tong uit zijn mond loopt en vaak prutoogjes heeft… Ik dacht eerst nog even de lente verder af te wachten, maar de onthaalmoeder is duidelijk bezorgd over zijn taal en dat maakt dat ik er natuurlijk ook harder van wakker lig.     Dus nemen we maar het zekere voor het onzekere en laten we zijn oortjes maar eens nakijken. Dan kan ik mezelf achteraf ook niets kwalijk nemen!

Zo zijn we woensdag ook naar de oogarts geweest. Waar meneer natuurlijk niet wilde meewerken! Hij hield de heel de tijd zijn handen voor zijn ogen! Dan kan een oogarts natuurlijk niet veel zien! We mogen binnen een half jaar nog eens terugkomen en mochten nu toch netjes 44euro op de tafel leggen!  Wat we wel zijn teweten gekomen is dat er op één oog (volgens de test van K&G) een kleine afwijking zit. Als dat echt zo is, kan het zijn dat Sebas een brilletje moet dragen! Zie ik nog niet echt goedkomen eigenlijk! Maar ja, als het moet… dan moet het he!

Iets heel anders nu. Ik denk erover van Sebas zijn pamper eens uit te laten! Ik merk dat hij heel veel bezig is met zijn protjes en kaka. Pipi nog niet, maar ik denk dat dat ook pas komt als ze hun pamper uit hebben!  Als het goei weer was, zou ik het sowieso proberen. Nu houdt het slechte weer mij nog wat tegen! Want dan belandt alles natuurlijk op de grond! En laten we nu net niet de meest praktische vloer hebben voor de zindelijkheidstraining! Maar ik denk er dus nog over na. Ik zal al eens eerst voor ondergoed gaan zien. Want ik heb nog geen passende broekjes in huis! En we zullen ook al eens de bib leeghalen met boekjes over het potje! Er breken spannende tijden aan! :-)

Zo wil ik ook graag eens proberen om de spijlen van zijn bed te halen. Maar ook hier schrik. Schrik dat hij uit het bed zal vallen ‘s nachts. Sebas is nog steeds een onrustige slaper. Hij ziet ‘s nachts alle hoeken van zijn bed.      En ook schrik dat hij niet in zijn bed gaat blijven liggen! Maar ja dat zal ik dus ook maar pas weten, eens we het geprobeerd hebben he! Het zou in ieder geval wel gemakkelijk zijn als we op vakantie gaan! Geen reisbed meer meesleuren!

22.55u En ik hoor meneer wenen! Dus einde verslagje!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Line fiets alleen

Een van de redenen waarom ik niet graag in Antwerpen wilde blijven wonen was dat ik mijn kinderen daar absoluut nooit alleen zag fietsen! Ik zou iets aan mijn hart krijgen.

Toen ik vorig jaar Joren naast ons Caroline naar de KSJ zag rijden, dacht ik, dat durf ik nooit met Line.

En kijk, twee weken geleden deden we dat gewoon! Eerst mocht ze rijden van bij ons thuis naar de onthaalmoeder en terug! Dat is eigenlijk hier de straat over steken en dan de straat uitrijden! Ons madam deed dat goed. We deden dat dan nog een keer en toen belande ze bijna onder een auto. Aan het einde van de straat riep ik al een half uur STOP. Maar ons juffrouw vond het niet nodig om dat meteen te doen!

Ik bijna een hartstilstand, maar voor de rest overleefde we die rit ook.

En vorige week besliste ik om samen met haar naar de bakker te rijden. En eens we bij de bakker waren, reden we verder tot bij tante Mien (aan de andere kant van het centrum dus). Ze is één keer in hekken gereden toen we naar ginder gingen en één keer tegen een paal gereden toen we weer naar huis kwamen.

Maar voor de rest, was ik echt ongelooflijk trots op haar! En stiekem ook wat op mezelf, omdat ik dat zomaar aandurfde! :-)

Ze reed flink door en luisterde echt goed naar mijn instructies! Echt een groot meisje! Ik blijf het straf vinden!

Ik ben wel benieuwd wanneer we het gaan aandurven om zo naar school te rijden. Eigenlijk is de school dezelfde weg als naar tante Mien, MAAR als het school is, is het VEEL drukker! Dus vraag ik me af of dat wel goed gaat komen! maar op een dag raap ik weer al mijn moed bij elkaar en dan zijn we weer vertrokken he!

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment